പക്ഷികൾ

വെളിച്ചത്തെ ശപിച്ചുംകൊണ്ട്  കോപത്താൽ പുറപ്പെട്ടിറങ്ങി ചിലർ...  ഇരുളുംകുത്തി  പെയ്ത മഴയെ  ചരമഗീതവുമൊരുക്കി ഇറക്കിവിട്ടു...  വിളക്കുക്കവാടങ്ങളിൽ തട്ടിയ  കാറ്റുകൾപ്പോലും അവിടം ഉപേക്ഷിച്ചു...  പിടഞ്ഞുവീണ ഇരുട്ടിനെ  ഉണർത്തിയെടുത്തതെന്തോ  ദിശതെറ്റി കിഴക്കിൽ പടർന്നു..  ഇടുങ്ങിയ നരബാധിച്ചവർ  ചോരമണത്തൊരു മരണകഥ പുലമ്പികൊണ്ടിരിന്നു.....  നിദ്രയുടെ വലയിൽ പ്പെട്ട ഇലകളെല്ലാം  നിശ്ചലതയുടെ ശില്പമണിഞ്ഞു.    നിർജീവതയിൽ ആഴ്ന്ന നിഴലുകളത്രയും ഇരുട്ടിന്റെ  വിലാപങ്ങൾക്ക് കാതോർത്തു...  തിരഞ്ഞിറങ്ങിയവർ പെരുമ്പറ കൊട്ടി  നൃത്തം ചവിട്ടി...  തിരച്ചുവരാത്ത വെളിച്ചത്തിനായി..  ആഘോഷമാർത്തിരമ്പി...  വഴിക്കാട്ടിയ വിളക്കുകവാടങ്ങൾ  ആരോ കല്ലെറിഞ്ഞു തകർത്തു.  ചിതറിതെറിച്ച ചില്ലുകഷ്ണങ്ങളിൽ പോലും  ഒരു തുള്ളി വെട്ടം അവശേഷിച്ചില്ല..   അടിവര നേർപ്പിച്ച അവസാനയാമത്തിൽ  ചന്ദ്രബിംബകല ഓടിയൊളിച്ചു.. മറപറ്റിയ കണ്ണുകളിൽ  ആദ്യമായ് ചിരി പടർന്നു...  വിജയാഘോഷങ്ങൾ ആർത്തിരമ്പി...  കറു...

ചിലപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ എന്നെ അടിക്കും, നുള്ളി വേദനിപ്പിക്കും, ചിലപ്പോൾ ചുമ്മാതങ്ങ് തലയെ ചുമരിലിടിക്കും, ദുഃഖം സഹിക്കവയ്യാതാവുമ്പോൾ ആരും കാണാതെ പൊട്ടിക്കരയും, അന്നേരം ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അണപൊട്ടിയൊഴുകും വിധം മിഴികൾ ഈറനണിഞ്ഞിരിക്കും... മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ എന്നോട് കൺഗ്രാറ്റ്സ് പറയും, ഉപഹാരങ്ങൾ നൽകും, ചിലപ്പോൾ ചുമ്മാതങ്ങ് കൂടെയിരുത്തി കട്ടനടിക്കും, അപ്പോൾ ഹാപ്പിയായ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്തെടുത്ത് കുടുകുടേ ചിരിക്കും, അന്നേരവും ഞാനറിയാതെ അണപൊട്ടിയൊഴുകും വിധം മിഴികൾ ഈറനണിഞ്ഞിരിക്കും... ഇത് നശ്വര ജീവിതമാടോ... നമ്മെ കരയിപ്പിക്കാനും ചിരിപ്പിക്കാനും നമ്മൾ കഴിഞ്ഞേ മറ്റാരുമുള്ളൂ...

കാലങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്നുപോകുമ്പോഴുമെൻ, ഹൃദയമെന്നും നിനക്കായി തുടിച്ചുയരുന്നു, കാർമേഘങ്ങളിരുണ്ട് കൊഴിഞ്ഞിറങ്ങുന്നോരോ- മഴത്തുള്ളിയിലുമെൻ നേത്രങ്ങളിൽ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ മാത്രം.... എവിടെയെൻ പ്രിയ സഖി,  എന്നിൽ നിന്നെന്തേ  മുഖം മറഞ്ഞു പോകുന്നു നീ, ആകാശ പറവതൻ ചിറകുകളാൽ പറന്നുയരുന്നു ഞാൻ എൻ നൊമ്പരവുമായി.. ഒടുവിൽ യദാർഥ്യമെന്തെന്നറിഞ്ഞു ഞാൻ, തുണയാകുമെന്നു പറഞ്ഞവൾ മറ്റൊരുവന് തുണയായി എന്നിൽ നിന്നകന്നുവെന്ന സത്യം.... വേദനകൾ മാത്രമെൻ ഇടനെഞ്ചി ബാക്കിയാക്കി  ഒടുവിൽ എല്ലാം വെടിഞ്ഞന്യന്റെ പത്നിയായി മണിയറയിലേക്ക്...